روحانیت غالبٱ در طول تاریخ اسلام بدلیل فراهم نبودن امکان تشکیل حکومت دینی، عمده ی نسخه هایش برای تقویت تقوا و سعادت افراد جامعه در قالب توصیه های فردی و بیشتر به شکلِ سخنرانی بر روی منابر و یا تألیفات مذهبی، محدود بوده است. متاسفانه چهل و دو سال پس از تشکیل حکومت دینی همچنان در بر همان پاشنه می چرخد و همان شکل از ترویج معارف دینی محوریت اصلی دارد.