سروها ایستاده میمیرند!

پاهایم یارای ایستاده زندگی کردن را ندارد چه برسد به مردن لبهایم کش آمده از فرط لبخند به کسانی که ریشه هایم را زخمی کردند اشک هایم جاری ،همچو سیل روانی که نمی‌تواند جلوی طغیان خود را بگیرد