اما در زندگی دریایی ، انسان بزرگ میشود میگسترد، از محدودهی بسیار کوچک وجود قطرهای خویش رها میشود و به اقیانوس کبیر انسان و جامعه (بلکه انسان و جامعهها) میپیوندد، خود را عضوی از اعضای پیکر جامعه و جامعه را فصای گستردهی خویش میداند، درد همه را چونان درد خود حس میکند.
چرا بدون علامه حکیمی، بدون پرفسورحسابی، بدون مریم میرزاخانی، بچه های دهه هشتادی ما میتوانند زندگی کنند اما بدون رضا گلزار نمی توانند!